Płytki ze względu na przeznaczenie możemy wyróżnić na płytki podłogowe, ścienne, uniwersalne, kuchenne i płytki łazienkowe. Na podłogach wewnątrz budynków mogą być stosowane płytki uniwersalne jak i specjalne płytki podłogowe. Powierzchnia płytek może być błyszcząca, matowa lub nierównomierna, chropowata. Dekoracje płytek najczęściej są wykonywane metodą sitodruku, jednak ciekawy efekt otrzymać można zdobiąc płytki ręcznie. W teraźniejszych czasach pomimo że powszechnie obecne jest stylistyka minimalistyczne i nowoczesne, często można zauważyć powrót do dawnych czasów, czyli serie o stylistyce rustykalnym czy tradycyjnym, które cieszą się wciąż rosnącą modą. Jednak taki wygląd wymaga celnego kombinacji nowoczesności płytek z tradycją, co nie zawsze jest bardzo proste. Płytki Opoczno posiadają bardzo wiele parametrów, na podstawie których możemy określi miejsce przeznaczenia płytki. Jednymi z ważniejszych parametrów są: ścieralność, twardość, wytrzymałość mechaniczna, mrozoodporność i przeciwpoślizgowość. Z bogatych kolekcji płytek możemy znaleźć dla siebie płytki podłogowe, płytki kuchenne, ciekawe płytki łazienkowe czy kuchenne. Producenci w swojej ofercie posiadają także płytki uniwersalne, które możemy stosować na ścianach jak i na podłogach wewnątrz budynku. Czynnikami, które powinniśmy brać pod uwagę dokonując wyboru płytek jest np. temperatura będąca w pomieszczeniu, wymagany stopień ścieralności płytki, czy wymagana twardość. Zastosowanie płytek niezgodnie z przeznaczeniem prowadzi do ich szybszego zużycia, a nawet zniszczenia, o czym należy bardzo pamiętać. Płytki podłogowe mogą też występować w wersji mrozoodpornej, która jest wytrzymała na niekorzystne warunki atmosferyczne. Mogą być użytkowane w warunkach bardzo dużego nasłonecznienia, deszczu czy bardzo ujemnych temperaturach. Takie płytki mogą być stosowane jako płytki elewacyjne, do wykładania balkonów czy tarasów, a także miejsc użyteczności publicznej czy pawilonów handlowych. Do wyboru są płytki błyszczące lub matowe, przeważnie dekorowane. Zdobienia mogą być odlewane i ręcznie zdobione, czy też wykonywane metodą sitodruku. Przy zastosowaniu odpowiednich dekoracji płytki mogą być stosowane do umieszczania w poziomie jak i w pionie. Płytki kuchenne czy łazienkowe mogą być układane zarówno w poziomie jak i w pionie. Jako fragment dekoracji możemy komponować płytki standardowe z płytkami ozdobnymi oraz z listwami ozdobnymi. Jedną z najważniejszych cech powierzchni płytek ceramicznych jest przeciwpoślizgowość. Określa ona nam zastosowanie wybranego rodzaju płytek podłogowych do konkretnego pomieszczenia. W ofertach kolekcji producentów mamy nie tylko płytki przeznaczone do podłóg i ścian, ale różnorodne wzory, które możemy użyć jako płytki łazienkowe czy płytki kuchenne.
Posts Tagged ‘Opoczno’
Płytki ceramiczne kupujemy z pewnym zapasem. Jeśli zdecydowaliśmy się na proste łączenia płytek (w tzw. kostkę), kupujemy o 5 procent więcej płytek, niż to wynika z pomiarów pomieszczenia, w którym będziemy układać posadzkę. Jeśli zdecydowaliśmy się na łączenia skośne lub naprzemienne, zapas płytek musi być większy. W przypadku łączeń skośnych (w karo) będzie to 10 procent, a naprzemiennych - 15 procent. Trwałość i estetyka ułożonych płytek w ogromnym stopniu zależy od właściwego przygotowania podłoża, zatem zanim przystąpimy do montażu płytek, podłoże dokładnie wyrównujemy i oczyszczamy. Najpierw je odkurzamy lub zamiatamy, następnie myjemy wodą z dodatkiem detergentu i na koniec spłukujemy czystą wodą. Jeśli podłoże mocno chłonie wodę, „uszczelniamy” je emulsją gruntującą. Emulsję rozprowadzamy po podłożu wałkiem lub pędzlem i zostawiamy do wyschnięcia. Jeśli zachodzi taka potrzeba, oczyszczone i zagruntowane podłoże wyrównujemy - najlepiej zaprawą samopoziomującą (patrz rozdział o wyrównywaniu betonowego podłoża zaprawą samopoziomującą). Zanim przystąpimy do mocowania płytek na stałe do podłoża, układamy je najpierw na próbę na podłodze, żeby zobaczyć przybliżony efekt naszej pracy. Takie próbne rozmieszczenie płytek pozwoli nam uniknąć błędów i dobrze rozplanować układ płytek na posadzce. Przed rozłożeniem płytek, rysujemy na podłożu dwie prostopadłe względem siebie linie. Ze względów estetycznych, dobrze jest gdy linie przecinają się na środku pomieszczenia, lub gdy jedna z nich przebiega dokładnie przez środek otworu drzwiowego. Gdy linie są wyznaczone, układamy wzdłuż nich płytki w możliwie dużej ilości. Rozkładając płytki zachowujemy pomiędzy nimi odstępy o szerokości fug. Aby odstępy pomiędzy płytkami były równe, umieszczamy w nich plastikowe krzyżyki dystansowe. Próbne rozłożenie płytek da nam możliwość sprawdzenia i oceny, jaki układ płytek będzie naszym zdaniem najładniejszy i najbardziej optymalny od strony ich przycinania. Niezwykle rzadko zdarza się, aby płytki Opoczno idealnie pasowały do wnętrza i nie wymagały docinania. Warto zatem wiedzieć, jak rozmieścić przycięte płytki, aby posadzka wyglądała dobrze. Najlepiej prezentuje się posadzka, na której płytki rozmieszczone są symetrycznie wzdłuż linii wyznaczonej prostopadle do środka otworu drzwiowego (wejścia do pomieszczenia). Przy takim rozmieszczeniu, przycięte płytki, rozkładają się równomiernie i symetrycznie, po obu stronach posadzki i dzięki temu wyglądają dobrze. Przeciwieństwem takiego symetrycznego rozmieszczenia (nieco gorzej wyglądającym) jest umieszczenie rzędu całych płytek z jednej strony pomieszczenia (ściany), a z drugiej strony pomieszczenia(przy przeciwległej ścianie) rzędu płytek dociętych. Płytki najszybciej i najwygodniej przymocujemy do podłoża klejem. Kiedyś do przyklejania płytek używano zapraw cementowych. Dziś korzystamy z wygodniejszych rozwiązań, jakimi są gotowe zaprawy klejowe. Na naszym rynku dostępnych jest kilka rodzajów zapraw klejowych; między innymi zaprawy zwykłe (bez żadnych dodatków), a także zaprawy szybko wiążące, o większej przyczepności (nie spływają ze ścian), elastyczne –do układania płytek w trudnych miejscach oraz tzw. uelastycznione - do mocowania płytek w pomieszczeniach z ogrzewaniem podłogowym. Zdarza się, iż producenci zapraw stosują określenia “elastyczny” i “uelastyczniony” zamiennie, dlatego uważnie czytajmy wszystkie informacje znajdujące się na opakowaniu, dotyczące prawdziwego przeznaczenia danej zaprawy. Sypką zaprawę klejową rozrabiamy z wodą przy pomocy kielni lub mieszadła umocowanego w wiertarce albo w mikserze ( dużo wygodniej i szybciej). Aby uzyskać właściwą konsystencję zaprawy, sypką mieszankę rozprowadzamy dokładnie w takiej ilości wody, jaką zaleca producent (patrz informacje na opakowaniu). Na początku, przygotowujmy sobie małe porcje zaprawy aby nie zasychała nam w wiaderku. Pamiętajmy, że jeśli układamy płytki ceramiczne po raz pierwszy, na pewno będziemy potrzebowali więcej czasu niż zawodowiec, na wykonanie poszczególnych zadań. Płytki układamy partiami, pamiętając o pozostawieniu pomiędzy posadzką a ścianami, szczeliny dylatacyjnej. Układanie rozpoczynamy od przyklejenia płytek wzdłuż ściany znajdującej się naprzeciw wejścia do pomieszczenia ( zaczynając od któregoś z narożników). Jeśli ściana ma nietypowy kształt i pas przylegających do niej płytek trzeba będzie docinać, układamy go dopiero w następnej kolejności.
We wnętrzach oszczędnych w formie, funkcjonalnych dobrze widziane są płytki o dużych formatach, jednokolorowe i najczęściej łączone bez pozostawiania fug. W salonie urządzonym zgodnie z założeniami minimalizmu powinny się znaleźć płytki w kolorach neutralnych, np. białe, lub też w kolorach stonowanych: różne odcienie szarości. Jednak ten sam salon zaaranżowany przy wykorzystaniu płytek w kolorach mocniejszych, nabierze charakteru przytulności i ciepła.
W salonie urządzonym w stylu rustykalnym powinny się znaleźć płytki w zdecydowanie ciepłych kolorach. Mile widziane są wszelkiego rodzaju czerwienie, brązy, pomarańcze, beże. Płytki Opoczno układane we wnętrzach rustykalnych najczęściej przypominają materiały z wypalanej gliny, mają nierówne krawędzie oraz widoczne na powierzchni zarysowania i spękania. Na podłogach salonów utrzymanych w stylu rustykalnym można stosować różnego rodzaju dekory, łączyć płytki duże z małymi, a także pozostawiać fugi, które w zależności od konkretnego stylu mogą być węższe lub szersze, wykończone w kolorze zgodnym z kolorem płytki, bądź też kontrastujące. W salonie stylizowanym, dla którego inspiracją są wnętrza konkretnej epoki, również przy wyborze materiałów wykończeniowych sięga się po rozwiązania stylem przypominające te z interesującej nas epoki. W tym przypadku szlachetnym elementom wyposażenia powinny towarzyszyć równie szlachetne materiały wykończeniowe. W przypadku podłóg najczęściej sięga się po płytki ceramiczne, które sposobem wykończenia powierzchni, fakturą, kolorystyką przypominają marmur. W salonie stylizowanym mile widziane są różnego rodzaju ozdobne rozety, intarsje, które najczęściej wykonane są z tego samego materiału co płytka podstawowa. Natura stworzyła formy i kształty tak doskonale, iż nie dziwi to, że producenci płytek ceramicznych po inspiracje wzornicze i kolorystyczne przy opracowywaniu nowych kolekcji sięgają do otaczającej przyrody. Kolorystyka kolekcji inspirowanych naturą najczęściej utrzymana jest w gamie barw ciepłych. Dominują beże, brązy, kolory żółte. To serie, dla których inspiracją jest piasek pustyni, leżące przy drodze kamienie, czy też spadające z drzew liście. To także płytki wyglądem nawiązujące do marmuru, trawertynu, piaskowca. Płytkom inspirowanym występującymi w przyrodzie formami często towarzyszą etniczne dekoracje. Domy jednorodzinne coraz częściej wyposażone są w tarasy, które stanowią pewnego rodzaju połączenie pomiędzy wnętrzami a ogrodem. Dlatego też przy wyborze materiałów wykończeniowych, którymi najczęściej są płytki ceramiczne, ważne są względy estetyczne. Jednak kiedy zdecydujemy się na zakup płytek jedynie dlatego, że są ładne, to nasze wyobrażenia odnośnie tarasu mogą lec w gruzach. Taras stanowi tę część domu, która w największym stopniu narażona jest na działanie zmiennych warunków atmosferycznych. Latem znajdujący się na tarasie materiał wykończeniowy poddawany będzie działaniu, często mocnych, promieni słonecznych, natomiast zimą – działaniu niskich temperatur. Ponadto niekorzystny wpływ mogą wywierać opady deszczu, czy też śniegu. Dlatego też decydując się na zakup materiału, stanowiącego wykończenie tarasu, ważne jest to, by względy estetyczne nie były ważniejsze od względów praktycznych. Równie ważne, jak wybór odpowiedniego materiału wykończeniowego jest wykonanie tarasu zgodnie ze sztuką budowlaną. Do wykańczania tarasów idealnym materiałem są płytki ceramiczne. Jednak ze względu na to, że taras jest tą częścią bryły budynku, która pozostaje na zewnątrz, nie można jego powierzchni wykończyć zwykłymi płytkami ceramicznymi, takimi które zostały zastosowane wewnątrz domu. Materiałem, który doskonale nadaje się do wykończenia tarasów są gresy. Jednak przy ich wyborze należy uwzględnić takie parametry, jak nasiąkliwość, czy też mrozoodporność. Na tarasach powinno się układać takie płytki, których nasiąkliwość wodna jest mniejsza niż 4% Jeżeli jednak zdecydujemy się na zastosowanie płytek gresowych szkliwionych wówczas ich nasiąkliwość wodna powinna być jeszcze mniejsza – do 3%. W przeciwnym przypadku pod szkliwem, czyli w tzw. czerepie, wystąpiłoby zjawisko kapilarnego podciągania wody (podnoszenie się poziomu wody zachodzące w wąskich szczelinach), w wyniku którego, zbierająca się, pod nieprzepuszczalną warstwą szkliwa, woda mogłaby spowodować odpryski. Tego rodzaju problem nie dotyczy płytek nieszkliwionych, ponieważ zbierająca się wewnątrz płytki wilgoć może swobodnie odparować nie powodując żadnych uszkodzeń płytki. Poza małą nasiąkliwością wodną oraz mrozoodpornością płytki ceramiczne stosowane do wykonywania tarasów powinny charakteryzować się wytrzymałością na zginanie, odpowiednią odpornością na uderzenia, a także twardością i przeciwpoślizgowością. Parametr przeciwpoślizgowości w przypadku płytek tarasowych jest szczególnie ważny, ponieważ w tego rodzaju miejscach istnieje duże ryzyko poślizgnięcia się. Jeszcze jednym parametrem, na który należy zwrócić uwagę przy wyborze płytek ceramicznych, jest ich klasa ścieralności, ponieważ tarasy, jako część budynku, znajdująca się na zewnątrz, narażone są na działanie środka ścierającego jakim jest piasek wnoszony razem z obuwiem. Taras jako część łącząca wnętrze z ogrodem architektonicznie powinien wkomponowywać się zarówno w bryłę budynku, jak i w otoczenie. Dlatego też do wykończenia powierzchni tarasów stosuje się płytki, które pod względem wzorniczym i kolorystycznych będą harmonizowały z całością. Wyjście na taras może znajdować się w salonie bądź też w kuchni, dlatego też często do wykończenia powierzchni tarasu stosuje się płytki ceramiczne z tej samej kolekcji, które znalazły się na podłodze kuchni bądź też salonu. Wówczas w bardzo widoczny sposób podkreślona zostaje integralność przestrzeni domu z przestrzenią ogrodu. Z tego też względu rzadko na styku salonu i tarasu lub kuchni i tarasu stosuje się wyraźne podziały. Wystarczy jedynie niewielki próg, który będzie przeciwdziałał napływaniu do wnętrza wody powstałej np. z topniejącego śniegu. Spójność tarasu z ogrodem, a także z wnętrzami domu można podkreślić poprzez kolorystykę, a także poprzez wkomponowanie w taras elementów harmonizujących z otoczeniem. Najlepsze parametry techniczne mają te płytki ceramiczne, które charakteryzują się niską nasiąkliwością, czyli nie wchłaniają lub wchłaniają bardzo małe ilości wody. Płytki Paradyż o niskiej nasiąkliwości z reguły są spoiste i dobrze spieczone, w odróżnieniu od płytek porowatych, które charakteryzują się wysoka nasiąkliwością. Płytki ceramiczne o niskiej nasiąkliwości mogą być stosowane w miejscach dużego natężenie ruchu, a także tam, gdzie będą narażone na działanie niskich temperatur. Nasiąkliwość wyraża się w %. Parametr ten określa zdolność płytki ceramicznej do wytrzymania w danych warunkach określonej ilości cyklów zamrażania i odmrażania bez powstawania wad na szkliwie płytki lub w jej czerepie. Do uszkodzenia płytki najczęściej dochodzi wówczas, gdy woda, która wniknęła do porów na skutek działania niskich temperatur zamarza. Jeżeli materiał nie jest mrozoodporny, to wówczas woda przechodząc ze stanu ciekłego w stały i tym samym, zwiększając swą objętość powoduje, że w powstają naprężenia mechaniczne, które mogą być przyczyną pękania płytki. Najczęstszymi wadami powstałymi na skutek oddziaływania mrozu są: odpryskiwanie, łuszczenie, a także całkowite rozwarstwienie się płytek. Mrozoodporność płytek jest ściśle związana z nasiąkliwością i im jest materiał mniej nasiąkliwy, tym jest większa jego mrozoodporność.
Po inspiracje wzornicze i kolorystyczne producenci płytek ceramicznych przeznaczonych do układania w salonach najczęściej sięgają do natury, która opracowała formy i kształty doskonałe. Stąd też w ofercie znajduje się wiele płytek naśladujących kamienie występujące w przyrodzie. Na płytkach możemy znaleźć charakterystyczny rysunek marmuru wraz z jego żyłkowaniem, a także wzory piaskowca, trawertynu, wapienia. Coraz częściej w kolekcjach płytek opracowanych z myślą o salonach pojawiają się takie, które inspirowane są wzorem drewnianych posadzek, z charakterystycznymi dla tego rodzaju materiałów strukturami. Wreszcie współczesne płytki mogą być w ciepłych kolorach: żółte, pomarańczowe, brązowe, dzięki czemu salon nabierze atmosfery przytulności, albo też mogą występować w gamie kolorów zimnych i razem w elementami wyposażenia stwarzać wnętrza nowoczesne, stonowane, minimalistyczne. Ceramiczne płytki podłogowe komponuje się z każdym wystrojem salonu, zarówno klasycznym, w którym zastosowanie znajdą płytki rustykalne z nierównymi brzegami i wyróżniające się ciemniejszą kolorystyką, matowe, jak i z salonem nowoczesnym, wykończonym płytkami o dużym formacie i szerokiej kolorystyce od płytek jasnych, poprzez popielate, aż do płytek ciemnokakaowych i w bardzo wielu wariantach wykończenia powierzchni. Przy aranżacji wnętrz wykorzystujących płytki ceramiczne jako materiał do wykończenia podłóg można pokusić się o wskazanie pewnej tendencji. Otóż realizacje zmierzają w tym kierunku, by na podłodze układać płytki duże. We wnętrzach nowoczesnych sięga się po płytkę w formacie 30×60 cm, 60×60 cm, albo tez o wymiarze 120×60 cm. Płytki najczęściej układa się bezfugowo. Ważne jest to, by powstawały duże płaszczyzny. Z tego też względu nie stosuje się dekorów, jedynie tam gdzie występują podziały optyczne (na granicach poszczególnych stref) można zastosować delikatne linie oddzielające poszczególne części. Podłoga ma być bowiem jednolita, harmonijna, spokojna. Płytkę w kształcie kwadratu najczęściej układa się we wzór karo, natomiast płytkę prostokątną np. z lekkim przesunięciem. Pewnym stereotypem jest myślenie o płytce ceramicznej jako o materiale zimnym. Dostępne gamy kolorystyczne, bogate wzornictwo, a także oryginalna faktura płytek sprawiają, że przy bliższym kontakcie z płytką wrażenie chłodu znika. Jednak jeżeli ten argument jest zbyt słaby by obalić mit o płytce ceramicznej jako materiale zimnym, to należy zwrócić uwagę na parametry techniczne. Płytki ceramiczne kładziemy bowiem na podłogi salonów tylko wówczas, gdy mamy zainstalowane ogrzewanie podłogowe i wówczas podłoga wykończona płytkami nie może być zimna. Również latem, gdy ogrzewanie nie jest włączane, podłoga nie jest chłodna, ponieważ przy instalacji ogrzewania konieczne było zastosowanie odpowiedniej izolacji.
Bogactwo wzorów i kolorów, różnorodność formatów i sposobów wykończenia powierzchni sprawiły, że coraz powszechniej stosowanym materiałem do wykończenia podłóg w salonach są płytki ceramiczne. Przy ich zastosowaniu można wykreować wnętrze w dowolnym stylu od klasycznego, poprzez rustykalny do wnętrz nowoczesnych. Płytki podłogowe: gres, terakota, cotto szczególnie zadomowiły się w salonach domków jednorodzinnych. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że w tego rodzaju wnętrzach płytki stały się elementem dominującym, wypierając jednocześnie tradycyjny parkiet drewniany. Za zastosowaniem podłogowych płytek ceramicznych przemawiają bowiem względy praktyczne. Salony w domkach jednorodzinnych, w odróżnieniu od salonów w mieszkaniach znajdujących się w blokach, najczęściej są połączone z holem, a także mają bezpośrednie wyjście na taras, a następnie do ogrodu. Dlatego też materiał podłogowy znajdujący się w takim pomieszczeniu, zdecydowanie częściej, aniżeli mieszkanie w bloku, narażony jest na działanie brudu oraz piasku o właściwościach ścierających, który razem z obuwiem wnoszony jest do pomieszczenia. Tradycyjny parkiet, pomimo tego, że jest materiałem odpornym na ścieranie, to jednak nigdy nie będzie miał takich parametrów, jakimi charakteryzują się podłogowe płytki ceramiczne, a gres w szczególności.
Ponadto tym, co zadecydowało o popularności układania płytek w salonach, jest dość powszechne stosowanie ogrzewania podłogowego, dzięki któremu podłoga wykończona płytkami, najczęściej kojarzonymi jako materiał zimny, staje się jednym z cieplejszych elementów wnętrza.
Decydując się na wybór płytek ceramicznych, którymi zostaną wykończone podłogi naszych salonów należy wziąć pod uwagę kilka aspektów związanych z użytkowaniem podłóg. Na posadzkach powinny się bowiem znaleźć takie płytki, które charakteryzują się dużą wytrzymałością mechaniczną, czyli nie zostaną uszkodzone jeżeli na podłogę spadnie jakiś ciężki przedmiot, czy też wówczas, gdy po podłodze będziemy chodzić w butach na szpilkach. Ważne jest także to, by były to płytki odporne na ścieranie, czyli wnoszony do pomieszczenia piasek nie spowodował zniszczenia płytek ceramicznych. Jeżeli chodzi o klasę ścieralności to wyróżnia się 6 klas, od 0 do 5. Do salonów najbardziej będą się nadawały płytki oznakowane 3 lub 4 klasą ścieralności, czyli takie które są przeznaczone do układania w pomieszczeniach o średnim i normalnym natężeniu ruchu (hole, korytarze, salony, kuchnie). Płytki ceramiczne, które znajdą zastosowanie w naszym domu powinny być także odporne na działanie powszechnie stosowanych w gospodarstwie domowym środków chemicznych, które nie spowodują ich trwałych przebarwień. Do wykończenia podłóg można zastosować płytki różnego rodzaju: terakotę, gres porcelanowy, klinkier. Jednak i w tym przypadku należy wziąć pod rozwagę nie tylko względy estetyczne, bowiem poszczególne płytki różnią wzornictwem, kolorystyką, ale także względy praktyczne. Spośród wymienionych rodzajów płytek podłogowych najsłabszymi parametrami charakteryzuje się terakota i z tego też względu nie jest polecana jako materiał wykończeniowy podłóg w salonach, czy też holach. Z kolei cotto, czy gres porcelanowy, który może być zarówno szkliwiony, jak i nie szkliwiony, w odróżnieniu od terakoty, charakteryzują się większą wytrzymałością mechaniczną, a także małą nasiąkliwością. Spośród wszystkich dostępnych rodzajów płytek podłogowych najlepsze parametry ma gres nieszkliwiony techniczny, który pod względem twardości porównywany jest z granitem. Jednak m.in ze względu na ograniczoną kolorystykę gres techniczny rzadko jest stosowany w domach. Często wykorzystuje się go do wykończenia podłóg w obiektach użyteczności publicznej.
Jak poprawnie fugować płytki ceramiczne, kiedy można rozpocząc ten proces? Postaram się na te i inne pytanie odpowiedzieć w tym artykule. Po zakończeniu układania okładzin ceramicznych ściennych bądź podłogowych można przystąpić do prac zwanych ogólnie czyszcząco - pielęgnacyjnymi. Do tych prac zalicza się przede wszystkim fugowanie lub inaczej spoinowanie płytek. Można je rozpocząć po usunięciu krzyżyków dystansowych, dopiero po stwardnieniu zaprawy, na której ułożono płytki podłogowe lub ścienne, lecz nie wcześniej niż po 24 godzinach po ułożeniu płytek. Powinny być one jednolicie głębokie, wolne od zanieczyszczeń, kurzu i najlepiej ? wstępnie zwilżone wodą. Aby podłoże było jednolicie głębokie, należy bezpośrednio po ułożeniu płytek oczyścić spoiny z zaprawy klejowej. Po rozprowadzeniu zaprawy do fugowania na powierzchni płytek, należy jej nadmiar usunąć, ściągając go za pomocą pacy gumowej, ukośnie do linii przebiegu spoin. W zależności od rodzaju okładzin i oczekiwanego efektu zastosować można zaprawę do fugowania wąską (od 2 do 6 mm) lub szeroką (od 4 do 16 mm). Obie zaprawy do fugowania dostępne są w szerokiej gamie kolorystycznej. Wybierając fugi należy kierować się oczywiście kolorem, a także szerokością spoiny, jaką pragniemy uzyskać. Fugi wąskie stosowane są zwykle do wypełniania spoin płytek o niewielkich rozmiarach, zaś fugi szerokie stosowane są do dużych płytek ściennych i podłogowych, a także płyt marmurowych, betonowych, wykładzin szklanych i kamiennych. Zaprawa do fugowania wąska nadaje się do fugowania po wsypaniu do czystej, zimnej wody i wymieszaniu ręcznie lub mechanicznie, aż do uzyskania jednolitej barwnej, gładkiej konsystencji. Po odczekaniu 5 minut i ponownym wymieszaniu zaprawy nadaje się ona do użycia przez następne 2 godziny. Jeśli mamy zamiar spoinować powierzchnie okładzin ceramicznych narażonych na duże wahania temperatury ta należy dodać do wody emulsji elastycznej. Dodatek emulsji polepszy wodoszczelność i elastyczność spoiny. Zaprawę do fugowania należy wstępnie rozprowadzić na powierzchni okładziny ceramicznej za pomocą pacy gumowej. Spoiny przed fugowaniem powinny być odpowiednio przygotowane. Podczas rozprowadzania fugi należy starać się, aby wprowadzać ją głęboko i szczelnie w spoiny. Czynności te powtarzamy aż do zakończenia fugowania całej powierzchni okładziny. Podczas fugowania należy unikać bezpośredniego nasłonecznienia i przeciągów. Pierwsze, wstępne czyszczenie należy wykonać przy pomocy wilgotnych, twardych gąbek o większych porach lub pacy z gąbką. Podczas fugowania należy uważać, aby nadmiaru fugi ?na sucho?, gdyż istnieje wówczas niebezpieczeństwo zmiany koloru spoiny pod wpływem wcierania suchej zaprawy w wilgotną fugę. Zaleca się częste moczenie i płukanie gąbek, którymi czyścimy okładzinę z nadmiaru fugi. Płytki Opoczno lub płytki Paradyż zmywa się dobrze wyciśniętą gąbką dbając, aby przez cały czas była ona czysta. Podczas fugowania należy unikać nadmiernego nasączenia powierzchni spoiny wodą, gdyż nadmiar wody może powodować wypłukiwanie pigmentów i wymywanie świeżej fugi ze spoiny. Końcowe czyszczenie okładziny ceramicznej wykonuje się przy pomocy odpowiednich ściereczek lub drobnoporowatych, sztywnych gąbek. Za pomocą gąbki myje się powierzchnie płytki do czysta. Następnie wygładza powierzchnię fugi, delikatnie wycierając ją zgodnie z linią jej przebiegu. Całość okładziny po wyschnięciu poleruje się za pomocą suchej miękkiej szmatki. Aby zachować optymalne warunki wiązania cementu, należy świeże fugi w ciągu pierwszych kilku dni utrzymywać lekko wilgotne. Zafugowane powierzchnie należy w ciągu pierwszych tygodni czyścić wyłącznie czystą, często zmienianą wodą. Wszystkie te zabiegi pozwolą na lepsze związanie zaprawy do fugowania oraz zapobiegną jej przebarwianiu się. Zaprawy o jasnych barwach narażone są na różnego rodzaju zabrudzenia. Aby ich uniknąć oraz ograniczyć ich nasiąkliwość, można zaimpregnować fugi specjalnym płynem. Impregnacji wykonuje się przy pomocy cienkiego pędzelka po całkowitym wyschnięciu fugi, tzn. nie wcześniej niż po ok. 2 tygodniach od zaspoinowania okładziny.
Wybór zaprawy klejowej zależy od rodzaju okładziny oraz podłoża, na którym zostanie ułożona. Przed użyciem zaprawy klejowej należy bardzo dokładnie zapoznać się z instrukcją jej zastosowania umieszczoną na opakowaniu. Konieczne jest także sprawdzenie jej daty produkcji, terminu ważności oraz wyglądu zewnętrznego. Jeśli mamy wątpliwości co do ostatniego parametru np. zaprawa jest zbrylona, niejednorodna w kolorystyce oraz konsystencji, lepiej wstrzymać się z jej użyciem. Należy także przestrzegać określonych przez producenta wymagań technologicznych takich jak: temperatura oraz wilgotność powietrza i podłoża, minimalna szerokość spoiny oraz czas spoinowania i pełnego obciążenia. Jeśli płytki ceramiczne są już wybrane i czekają w gotowość na ułożenie, rodzi się pytanie?, od czego zacząć układanie glazury na powierzchni ściany? należy zacząć od zamocowania na ścianie prostej, gładkiej łaty drewnianej lub aluminiowej. Do zamocowania łaty należy użyć poziomnicy. Łatę mocuje się na wysokości drugiego rzędu płytek, pamiętając o powiększeniu wymiaru płytki o podwójny wymiar spoiny. Na ścianach z płyt gipsowo-kartonowych używa się zaprawy klejowej. Po przygotowaniu nanosi się ją równomiernie na ścianę przy pomocy zębatej stalowej pacy. Zaprawę nakłada się wstępnie gładką stroną pacy, a następnie rozprowadza się po powierzchni ściany częścią zębatą. Wielkość zębów pacy zależy od wielkości płytek i stopnia perforacji ich spodniej płaszczyzny. Przyklejanie płytek rozpoczyna się od dołu w dowolnym narożniku, jeśli z rozplanowania wynika, że powinna się tam znaleźć cała płytka. Jeśli pierwsza płytka musi być docięta, zacząć należy od przyklejenia drugiej całej płytki w odpowiedniej dla niej miejscu. Płytki ceramiczne należy przycisnąć ręką do ściany (płytki o większym rozmiarze dobija się dodatkowo gumowym młotkiem). W narożniku mocuje się listwę wykończeniową do glazury o profilu wewnętrznym. Po dobraniu właściwej wysokości profilu wciska się ramię montażowe listwy w zaprawę klejową w narożniku, wyrównuje się jego położenie na całej długości i zaszpachlowuje zaprawę klejową. Następnie układa się płytki na narożach tak, aby nie wystawały ponad wysokość profilu. Aby sprawdzić czy nałożona na ścianę zaprawa klejowa posiada jeszcze właściwości klejące, zaleca się wykonanie testu. Polega on na przyciśnięciu palców ręki do położonej zaprawy. Jeżeli klej pozostaje na palcach, wówczas można kontynuować przyklejanie płytek. Jeśli zaś palce pozostają czyste, należy usunąć starą warstwę kleju ze ściany i nanieść nową. Czas na korygowanie położenia płytki wynosi na ogół około 10 minut. Odpowiednio dobrane konsystencja zaprawy klejowej i wielkość zębów pacy powinna zapewnić, że po dociśnięciu płytki klej będzie pokrywać całą jej powierzchnię (min. 2/3 powierzchni). Należy to sprawdzić odrywając co pewien czas świeżo położoną płytkę od ściany. Jako ostatnie przykleja się płytki ceramiczne docinane w narożach i przy ościeżach. Sytuacja identyczna jest np. w łazienkach, płytki łazienkowe, w tych miejscach zazwyczaj trzeba dociąć na odpowiednią szerokość na skutek symetrycznego rozplanowania płytek na ścianie. W tym celu należy dokładnie zmierzyć wymiar, na jaki należy dociąć płytki. Wymierzoną szerokość zaznaczyć w postaci linii cięcia na powierzchni płytki. Wzdłuż zaznaczonej linii należy zarysować szkliwo przy pomocy maszynki do cięcia płytek ceramicznych, a następnie przełamać płytkę. Płytki podłogowe możemy dociąć za pomocą specjalnej maszynki do glazury, która jest niezbędna przy docinaniu terakoty o stosukowo dużej grubości lub, gdy chcemy uzyskać bardzo wąskie paski glazury, np. 2 cm szerokości. Jeśli otwór ma się znajdować w środku płytki, to wykonać go należy używając wiertarki ze specjalną przystawką i wiertłami diamentowymi lub przy pomocy piłki ze specjalnym wolframowym brzeszczotem. W drugiej metodzie nawierca się otwór w płytce przewleka przez niego brzeszczot piłki, a następnie ? po ponownym zamontowaniu w oprawce piłki wycina otwór. Jeśli otwór ma znajdować się na brzegu płytki, to wykonujemy go cęgami fizarskimi lub piłką ze specjalnym wolframowym brzeszczotem. Najpierw należy jednak dokładnie umyć i odtłuścić powierzchnię starej okładziny.